Het Keltisch jaarwiel

 De feesten  die volgens het wiel gevierd worden hebben vooral te maken met de jaargetijden, die voor de landbouw heel belangrijk zijn. Men was, in de tijd van de Kelten, altijd erg afhankelijk van goede seizoenen voor een vruchtbare en rijke oogst om daarmee de winters door te komen. Een vruchtbare aarde was dan ook een levensbehoefte. Ook symboliseren alle Sabbats naast het veranderen van de seizoenen in de natuur ook de innerlijke veranderingen in de mens. Ook wij volgen dezelfde cyclus van geboorte groei, aftakeling, dood en wedergeboorte. Het oude verhaal van de Godin en de God brengen het wiel in beeld.

Te beginnen met Samhain, het nieuwjaar. Rond deze tijd is de God net gestorven en afgereisd naar de onderwereld. Het zaad van de oogst ligt diep in de aarde verscholen en de Godin in haar vorm als crone ( wijze  oudere vrouw) trekt zich terug om te rouwen tot zijn wedergeboorte. De sluiers tussen de werelden zijn op hun dunst, grenzen en afbakeningen zijn verloren en alles is met elkaar verbonden. Net als voor de Godin is dit de tijd waarin men  voorouders en geliefden eert en gedenkt .
Met Yule bereikt de duisternis zijn hoogtepunt tijdens de langste nacht en wordt verslagen door de terugkeer van de zon, de terugkeer van het licht, de terugkeer van hoop en beloftes.  dit wordt gevierd terwijl de Godin baart en de nieuwe zonnegod tot leven wekt. De donkere koning Hulst wordt nu verslagen door de koning van licht, koning Eik.  met Yulewordt  het feest van de wedergeboorte gevierd .
De winter is met Imbolc op zijn hoogtepunt beland. Leven wordt wakker nu de lente in aantocht is en belofte doet van  zon en warmte. Dit terwijl de zonnekracht terugkeert en het licht groeit. De aarde wordt wakker en fluistert over hernieuwing en een nieuw begin. Het licht van de jonge God, de jonge koning Eik, is aan het groeien. Gevierd wordt de terugkeer van Brigit, de Godin, in de vorm van de jonge maagd (maiden).
Met Ostara zijn het licht en de duisternis in perfect balans. Daarom heet dit feest ook wel de Lente Equinox. Het duister is nu definitief verslagen en de dagen worden langer, de planten beginnen te groeien, alles wordt groen en vol hoop en goede moed. De leven gevende kracht, de vruchtbaarheid, van de jonge God en Godin groeit.
Nu Beltane is aangebroken is de lente op haar hoogtepunt beland. De jonge God wint de hand van de maagdelijke Godin. Het heilige huwelijk is gesloten en de God verwekt een kind bij de Godin, zij is nu zwanger. Gevierd wordt nu  nu het hoogtepunt van het leven en seksualiteit.
Litha breekt aan, ook wel Midzomer genoemd, de Godin is nu zwanger van de God en de God bereikt het hoogtepunt van zijn kracht. De aarde is vervuld met energie en vervulling tijdens de langste dag van het jaar. Als de zon zijn hoogtepunt bereikt heeft begint de kracht van de God af te nemen. Hij wordt verslagen door koning Hulst en duisternis zal weer gaan toenemen.
Met Lughnasadh (Lamas) is de tijd van de eerste oogst aangebroken. Gevierd wordt het feest van de Godin van het graan. Het gouden graan wordt geoogst en de God van het graan offert zichzelf op en verandert in leven gevent brood. De God is stervende maar leeft voort in de Godin als haar ongeboren kind. 
De tweede oogst treedt aan met Mabon. De Godin in de vorm van graan koningin straalt voor het laatst overvloed uit. Licht en duisternis zijn vandaag, op deze Herfst Equinox, in balans en het licht is definitief verslagen wanneer de God zijn reis naar de onderwereld begint.  De God sterft bij het oogsten van het laatste graan.
De crikel is nu weer rond...... De God  heeft de aarde verlaten en is afgereisd naar de Onderwereld, terwijl de Godin zich terugtrekt en haar God herdenkt. Het licht zal weer terugkeren bij de geboorte van de nieuwe God en het leven zal terugkeer wanneer de Godin terugkeert in de vorm van de maagd.....  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten